ข้อมูลชุมชน บ้านบุเปือย

บุระเบ๊ะ เป็นภาษาส่วย เป็นคนเผ่าๆหนึ่งในสมัยนั้น มีภาษาเป็นของตนเองแต่ไม่ปรากฏมีตัวหนังสือไว้เป็นลายลักษณ์อักษร คนส่วยเดิมเป็นคนโกยหรือคนกวย แต่ขึ้นต่อรัฐบาลไทย ในขณะนั้นมีการเกณฑ์ผู้คนไปเป็นทหารเพื่อรับใช้ชาติ แต่คนโกยหรือกวย เมื่อถูเกณฑ์ทหารฝึกไม่ได้เพราะฟังภาษาไทยไม่ออกทางการจึงสั่งให้คนโกยหรือกวย หาของไปบรรณาการแก่ทางราชการ แทนการไปเป็นทหารเรียกว่าไปส่งส่วยตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา คำว่า บุ ภาษาไทยแปลว่า ป่าร้าง สมัยนั้นมีการทำไร่เลื่อนลอย ระเบ๊ะ เป็นชื่อต้นไม้ชนิดหนึ่งภาษาไทยเรียกว่าต้นกะบาก ต่อมาราวปี พ.ศ. 2487 ได้เปลี่ยนชื่อหมู่เป็นบ้านบุเปือย โดยการแนะนำของ ขุนศรีขรภูมิเจ้าเมืองเดชอุดมในขณะนั้น เจ้าเมืองเดชอุดมได้ออกมาตรวจราชการพอมาถึงบ้านบุระเบ๊ะท่านได้พักแรมที่หมู่บ้านนี้และได้ร่วมออกล่าสัตว์ป่ากับราษฎร ท่านเห็นป่าไม้อุดมสมบูรณ์เต็มไปด้วยไม้เปือย (ภาษาไทยเรียกว่าต้นตะแบก) ท่านจึงให้เปลี่ยนชื่อหมู่บ้านใหม่ว่าบ้านบุเปือย ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา บ้านบุเปือยอยู่ในพื้นที่ซึ่งเป็นภูเขาไฟเก่ามาหลายหมื่นปี ลักษณะเหมือนภูเขาแต่เป็นภูเขาดินเตี้ยๆดินเป็นสีแดงเข้ม ชาวบ้านมักนิยมเรียกภูเขานี้ว่า “ภูดินแดง”